De dag dat ik papa werd

Papa?

In augustus 2013 beviel ik van een dochter en werd ik mama. 6 maanden later werd ik papa. Theoretisch gezien werd ik dat pas in november 2014, bij de geboorte van onze tweede dochter. Wat zeg ik? Theoretisch gezien werd ik toen weer moeder, of ‘mee-moeder’. Snappen jullie het nog? Op een middag in maart begon mijn papa-rol, toen de zwangerschapstest van mijn vrouw “zwanger” naar ons riep. Papa? Ja heel gek en ik zou het je nooit voorspeld hebben, maar zo voelt het. In een huis met alleen maar dames voel ik me soms papa. 

Kraamtijd een roze wolk

Mijn kraamtijd met onze eerste dochter was een roze wolk. Er waren ook heus wel dalen, waardoor ik van de wolk afdonderde, maar de meeste tijd zat ik te glimmen en te genieten. Ze was een vrolijke baby en deed alles volgens het boekje. Ik kon dus redelijk onbezorgd en fris en fruitig van onze dochter genieten. Mijn vrouw was een voorbeeldige mee-moeder. Ze zorgde voor ons en liet ons ook erg in onze bubbel ronddobberen. Ik was opeens de moeke van ons gezin en het paste me. Ik voelde me goed in die rol. Toen legde mijn vrouw het opeens pats-boem op tafel “ik wil verder gaan voor een tweede. Nu. Ik wil zwanger worden”. We hebben het op mijn verzoek nog even uitgesteld, maar toch was het vrij snel daarna dat we daar zaten, met die zwangerschapstest. In een keer raak. En daar zat ik bij de partneryogales.

dag dat ik papa werd

Partneryoga

De partneryogales die we kregen tijdens míjn zwangerschap was hier en daar ongemakkelijk. Drie mannen en mijn vrouw waren de nog onwennige partners. De yogajuf bleef consequent babbelen over ‘papa’ en ‘de man’. Een lieve mede-zwangere ontplofte na afloop tegen mijn vrouw “Ik zat me op te vreten, ze keek je borsten verdorie recht aan toen ze ‘papa’ zei!”. Ze had het wat mij betreft niet beter kunnen verwoorden. De lieve juf heeft geoefend, toen ze ons weer op haar lijstje zag staan. Deze keer zegt ze ‘partner’ en ‘de man, of vrouw’.  Maar het gekke is: had ze me bij deze tweede partneryogales ‘papa’ genoemd, dan had ik helemaal niet op de kast gezeten. Ik begrijp nu dat mijn vrouw destijds zo mild reageerde. “Wat geeft het nou, het ging toch niet om mij? Jij bent toch zwanger? Ik bèn toch ook een soort papa?”

Mee-moederschap

“JA JA JA!” Hoe meer dat wurmpje in haar buik groeide, hoe meer ik papa werd. Hoe doe je dat, papa zijn? Laten we zeggen dat ik behoorlijk blij was met de tips van Kluun in Help ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt! Laten we ook eerlijk zijn: ik vond het moeilijk. Ik vond het verwarrend. En dat vind ik nog steeds. Van tevoren had ik hier geen moment over nagedacht. Heerlijk toch, dat je allebei een kind kan baren, elkaar vertellen hoe het voelt en het dan ook echt begrijpen? Ja dat is zo, maar ik vond het ook ingewikkeld. Of het door de mama-hormonen kwam die nog door mijn lijf gierden, maar mijn vrouw kon dat veel beter, dat mee-moeder, dat papa zijn. “Heb je nog wat nodig?”, “Zit je goed?”, “Nee het is niet erg, dat je elke keer om niets zo woedend wordt”, “Ja ik voel het kindje ook schoppen!” Dat zou vast wennen, dacht ik. Toen wist ik niet wat er allemaal nog zou komen.

Opperhoofd-mama

Onze tweede dochter werd 15 maanden na onze eerste geboren. Wat waren we gelukkig en blij. Wat waren we een mooi gezin. Maar wat was ik een beroerde papa. Opperhoofd-mama van ons gezin voelde ik me en dat voelde ik me na de tweede geboorte nog steeds. Ik wilde het net geboren wurmpje bij me nemen en niet meer loslaten. Ik wilde alles over haar bepalen (en ook over de eerste), vooral toen bleek dat dit meisje het 1,5 jaar lang heel moeilijk zou hebben en heel erg veel zou huilen. Nee dus. Mijn vrouw was bevallen en voor het eerst voelde zij zich opperhoofd-mama. Dus.

Taboe bij vrouwenstellen

We hebben gemerkt dat hier nog best wel een taboe op heerst bij vrouwenstellen. “Niets geen papa. Twee moeders en dat is prachtig en geweldig en natuurlijk is er geen onderscheid tussen het moederschap en mee-moederschap.” Nou, dat vinden wij wel. We voelen ons allebei hoofdverantwoordelijk voor het kind dat we gebaard hebben. Op de tweede plaats staan voor het kind dat je niet gebaard hebt, dat is best wel eens verwarrend. “Weg mama Ien, mama Erika moet het doen” hoor ik, nu ze kan praten, heel regelmatig; wat we er ook aan doen om onze taken gelijk te verdelen. Opeens heb ik wat aan de gesprekken met vaders in mijn vriendenkring, die zeggen dat een vader langer de tijd nodig heeft dan een moeder om een band op te bouwen met een baby.

Trotse papa

Gelukkig heeft het vaderschap ook andere kanten. Mijn wederhelft is hier en daar een felle emotionele donder en onze tweede is dat ook. Ze botsen nogal eens en dan is het vlam in de pan. Ik kan het dan neutraal en niet-emotioneel overnemen en bij mij wordt ze vaak rustig. Als mijn jongste gaat panieken door een enge vuilniswagen paniekt mijn vrouw soms mee; ik kan haar juist kalmeren en dan staan we samen rustig en zelfs een beetje geïnteresseerd te kijken. In het zwembad mag ik haar voor het eerst meenemen het water in, want met mij durft ze dat. Oh wat ben ik dan een trotse papa!

 

6 Reacties
  • Loes van Rijn

    25 april 2017 at 11:14 Beantwoorden

    Mooi geschreven Ineke!

  • Nel lagrand

    25 april 2017 at 19:26 Beantwoorden

    Interessant Ineke, leuk om je/jullie te volgen.

  • Marjanke

    3 mei 2017 at 07:07 Beantwoorden

    Zeker herkenbaar. Ook ik heb de oudste gebaard. Er is een onzichtbaar lijntje. Ik voel hem beter aan. Daarna mijn vrouw. En door omstandigheden werden zij onafscheidelijk. En moest gaan werken aan een band die bij de oudste natuurlijk was ontstaan.

    Bedankt voor het delen!

Plaats een reactie